मातीची विलक्षण किमया

पहाटे पहाटे फुले उमलली आहेत.चांदणी,चमेली,जाई,जुई,बोगनवेली,चाफा, सोनचाफा.विविधरंगांची व आकाराची फुले .जाई,जुईची नाजुक इवली इवली फुले.सोनचाफ्याची सोनरी रंगाची.बोगनवेलींचे अनेक रंग ,पारीजातकाचा झाडा खालीच पडलेला खच,जास्वंदीची लाल भडक फुले पांढरी.पिवळी,शेंदरी,लाल, निळी.अनेक रंगांच्या विविध छटा पाहून डोळे निवतात.मन हरखतं खरं म्हणजे फुलं झाडांवरच छान दिसतात.माणूस मात्र हे समजून घेत नाही. देवाला वाहण्यासाठी तो त्यांना हारात गुंफतो.प्रियतमेच्या डोक्यात माळण्या- साठी गजरे करतो.गुच्छ करतो.वाढदिवसाच्या निमित्ताने वेगवेगळे हार,गुच्छ दिले जातात.फुलांचा मंद सुगंध माणसाला धुंद करतो. मातीची किमया विलक्षण असते.एकाच जागी उभ्या असलेल्या विविध झाडांना वेगवेगळी पोषक द्रव्ये ती पुरवते.एकाच मातीत उगवणारं निंबाचं झाड कडू फळं धारण करतं.तिथंच असलेला आंबा गोड व रसाळ फळे देतो. आवळ्याला तुरट फळे .गुलाबाला कांटेही व धुंद करणारी सुवासिक फुले . एकच माती विविध झाडांनाब त्यांच्या त्यांच्या गरजे प्रमाणे विविध रस पुरवते. त्यांचं पोषण करते. माती जवळ आपपर भाव नसतो. आपला तुपला विचार नसतो.आमच्या जगात मात्र तसं का नसतं?

...इथले सारे इथेच राहाते

मी मी म्हणत म्हणत
सारं आयुष्य जातं
कोण मी? कुणाचा मी?
काही न कळता
सारं सारं संपतं
  पै पै जोडून
महाल उभा होतो.
जोडा जोड
करता करता
उपभोग राहून जातो.
कुणाला न सांगता
जीव एकटाच निघून जातो.
इथले सारे सारे
इथेच राहाते.
मित्र,परिवार,
सगे सोयरे
स्मशाना पर्यंत
सोबत करतात.
अश्रू दोन ढाळून
मेलेल्याला
विसरून जातात.

शब्दांचा खेळ सारा---

लोकशाहीच्या बुरख्याखाली------

खेडी वेडी
अजूनही मारताहेत गिरक्या
स्वतःभोवतीच.
त्यांच्या गिरक्या संपत नाहीत
दिवस पालटत नाहीत
विकास काही होत नाही
दारिद्र्य,दैन्य,अद्न्यान,
अंधश्रद्धा,बेकारी, बेरोजगारी
यांचाच धुडगुस
हैदोस यांचा--
सट्टा,दारू,जुगार
वेश्यांचा नंगा नाच
तमाशातील गण गौळणी
यांच्याच भोवती अजूनही
गिरगिर गिरगिर
फिरताहेत ती
दुःख,दैन्य त्यांचं संपत नाही
जात, धर्म, पंथांचं जोखड
निघत नाही.
स्वातंत्र्य,समता, बंधुत्व
या तत्वांचा ध्वज फडकत नाही.
लोकशाहीच्या बुरख्या खाली
पूर्वीची सरंजामदारीच
आजही टिकून आहे.

हाच त्यांचा सामुहिक उपक्रम असतो---

सायंकाळी झोपडीत
धूम गर्दी असते
 स्वस्त दारूसाठी 
उद्ध्वस्त मनाचे,
बेपर्वा,बेदरकार,
बेफिकिर,तरूण
तिथंच झुंबड करतात

मधुशाला क्षणोक्षणी
बदलते रंग.
पिणारांना भान नसते
प्रत्येक जण
पहिल्या धारेचा
जोरदार माल मागतो.

जळजळ घशाजवळ
चिमुटभर मिठाची पुड
बोंबिलाचा तुकडा
शेव चुरमुरे
तिखट हिरव्या मिरच्या
कांद्याच्या उग्र फोडी.

प्रत्येक जण  येतांना
खूपखूप घाईत दिसतो
एकदा बैठक बसताच
आता माझी
एवढं थोडं
गोड आग्रह.

झिंगतात सारे
विसरतात घरे दारे
पत्नी पोरे
तर्र होऊन
लोळतात तिथेच.

मनं त्यांची सैल होतात
भराभर शब्द येतात
हातही उचलले जातात
बाचा बाची शब्दाशब्दी
उद्धार जन्मदात्या आईचा
बापाचा,इतरांचाही करतात ते

हाच त्यांचा
सामूहिक उपक्रम असतो
यातच त्यांना
पुरुषार्थ,पराक्रम दिसतो!

एकच तू करायचं-----

तू म्हणशील तर----
काहीही करीन मी
शिंगं आणीन सशाला
कंठ आणीन कावळ्याला
हवं तर----
गाढवालाही करीन शहाणा
बैलांना करीन राजे
तू सांग--
सांग अन् पाहा
करतो काय गमती जमती
कुणी म्हणे प्रियेसाठी
आणलं होतं आईचं काळीज
मी मात्र तुझ्यासाठी
आणीन अंड्याची भजी
हवंतर चतुरिके,
कोंबडीला घालीन कंठस्नान
वरून खायला देईन पान
पण गडे
एकच एक
एक तारीख
एकदाच येते
एका ग महिन्यातून
तेव्हां---
एकच तू करायचं
काढून मनातली खुळं
अहो, आणायचं एवढंच
एवढंच सांगायला विसरायचं
ऐकलं का ?

तंत्र व यंत्र युगाची हीच का प्रगती ?

इथं तिथं सर्वत्र
अशाच मुद्रा
वरुन हसऱ्या
आतून दुखऱ्या

मनातलं कुणी सांगत नाही
सांगतो तसं असत नाही
लेप मात्र सोनेरी,तकलुफी
बेगडी

जीवाला जाळणारे,छळणारे
असतात बोल
माधुर्याचं कवच लेवून
येतात पुढे

अशाच मुद्रा,अभद्रा
इथं तिथं सर्वत्र
ईर्ष्या ,द्वेष, असुया
यांचीच पिलावळ
वाढतेय सारखी
लपवालपवीच साऱ्यांची

प्रेम,स्नेह,सहकार्य,
गेलं कुठे ?
कुणास ठावूक?
क्षणात,विनाविलंब,नचुकता
मुद्रेतून होतात प्रगट
भाव सारे़

करावीशी वाटते घृणा
मन मात्र म्हणतं
करावी दया,करुणा
शक्य नसेल तर उपेक्षा
हाच उरतो एकमेव उपाय

हसरं ,निरामय,सर्वांना
हसवणारं,सुखवणारं
माणसांचं विश्व गेलं कुठे?
कळेना कुणाला कुणाला
उद्योगी तंत्र व यंत्र युगाची
हीच का प्रगती,सभ्यता,
नव मानवता?